Enthousiast wordt Drupsteen aangekondigd op de website van het Nieuwe Instituut in Rotterdam en mijn verwachtingen zijn hooggespannen.<\/p>\n
Jaap Drupsteen<\/a>\u00a0is zijn tijd\u00a0nog steeds ver vooruit. Hij synchroniseert beeld en geluid tot op de milliseconde en vindt zo het perfecte samenspel tussen betoverende animaties en meeslepende techno. Geen wonder dat ze hem nu The Rhythm Painter noemen.<\/p><\/blockquote>\n
Als je erg veel van housemuziek houdt en je hebt nog niet zo heel veel videoproducties waarbij er een samenspel\u00a0tussen muziek en abstract beeld is dan kan je er in meegesleept worden. Maar housemuziek bestaat inmiddels een jaar of 27 en dat je lekker met je computer kan doorborduren op de gesampelde en elektronische muziek zal heden ten dage niemand verbazen. Ook wat betreft beeld lijkt er niet veel meer onder de zon te zijn dan wat audiovisuele producties onder de noemer visual music<\/em>\u00a0over het algemeen voor ons in petto hebben: abstracte beelden die bestaat\u00a0uit\u00a0patronen en structuren en die gerelateerd is aan de puls en de sfeer van de muziek.\u00a0Mary Ellen Bute<\/a>\u00a0 heeft ons in 1934 dat al voorgedaan,\u00a0Pischinger<\/a>\u00a0in 1938, en een wel heel mooi voorbeeld is het werk van John en\u00a0James Whitney<\/a>\u00a0dat begint in de 40-er jaren van de vorige eeuw. De vernieuwing zit hem dus voornamelijk in de software (Abelton live) die Drupsteen gebruikt, want inderdaad\u00a0is heeft\u00a0muziek en beeld een perfecte synchronisatie. (De vernieuwende truc zit hem erin dat de audio en de video via hetzelfde kanaal lopen.)
\nZoals Drupsteen, die zijn werk benoemd als Motion Graphics met pulsen en house met vogeltjesmuziek vergelijkt, zelf aangeeft: ‘Je ziet beeld en hangt er een geluid onder. Het maakt niet uit welke muziek, dat is inwisselbaar. Toch blijven mensen het doen. Bij filmmuziek is dat niet het geval …Pulse verveeld nooit, je kunt er allerlei vormen mee maken, diepte en structuren. Op zichzelf zijn de vormen waardevrij, er zitten geen emoties aan vast. Zo kan er een eigen taal ontstaan. De voorwaarde is dat het\u00a0dominantie vormen zijn anders verveeld het snel. \u00a0Karakters werken in de vorm van personages werken niet en structuren moeten gestoken zijn.’<\/em><\/p>\nJammer vond ik dat er geen uitleg kwam waarom dat bij film anders werkt. Verder\u00a0valt er nog de opmerking namelijk hoe design muziek kan redden, waarvan ik me niet kan herinneren uit welke hoek die kwam, misschien noteerde ik zelf deze\u00a0gedachte. Inderdaad is het publiek erg enthousiast en zit mee te swingen. Ook al vind ik house best lekker, ikzelf ben teleurgesteld. Maar wat zegt dat? House is niet voor niets mainstream gegaan en de performance van Drupsteen\u00a0laat zien hoe hoe beeld en geluid elkaar versterken. Graag had ik gezien dat de muziek een wat meer avant-garde karakter gehad zou hebben gezien de reputatie die Drupsteen ooit had als audiovisuele kunstenaar maar zelfs De VPRO sprak best wel een groot publiek aan.<\/p>\n
Ook eerdere experimenten bekoren me niet omdat ze me toch nog erg doen denken aan de databasemuziek waarvan ik zo graag wil dat ontwerpers een beetje uit de buurt blijven.<\/p>\n
<\/p>\n