{"id":2952,"date":"2016-03-12T04:20:36","date_gmt":"2016-03-12T03:20:36","guid":{"rendered":"http:\/\/studiozenz.nl\/master\/?p=2952"},"modified":"2016-11-23T14:51:19","modified_gmt":"2016-11-23T13:51:19","slug":"zero-het-stedelijk","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/studiozenz.nl\/master\/zero-het-stedelijk\/","title":{"rendered":"ZERO – Let us explore the stars"},"content":{"rendered":"
\"Jan<\/a>
Jan Hendrikse, Zonder titel (Kratjeswand), 1962<\/figcaption><\/figure>\n

\"2015-10-31<\/p>\n

In de 50-er jaren van de vorige eeuw was er een nieuwe generatie kunstenaars opgestaan die met radicale en vernieuwende materialen en media werkten. De positieve energie waarmee ze werkten spat af van de tentoonstelling Let us explore the stars<\/em>\u00a0in het Stedelijk. ZERO stond voor nieuwe mogelijkheden en een nieuw begin, en was een reactie op de grimmigheid van WOII. Gedurende mijn schilderleven heb\u00a0ik\u00a0al veel ademloze ontmoetingen gekend met de azuurblauwe en gouden monochromen van Yves Klein, de noten, eieren, messneden en stukjes glas van Fontana, de piemels van Yayoi Kusuma en met de platen met gaten van Armando, de highlights<\/em> zeg maar. Schoonhoven vond ik nooit wat aan, maar hem naast de witte doeken van Fontana zien hangen doet iets met het werk, of in ieder geval mijn begrip ervan.<\/p>\n

\"c8b23da2-fc45-47b4-8fd6-d513276f275b\"<\/a><\/p>\n

\"2015-10-31<\/p>\n

It all made sense to me toen ik de gestapelde bierkratten van Jan Hendrikse zag hangen tegenover\u00a0de diepvrieskast met ijs van Henk Peters die stond naast een wandsculptuur gemaakt van rijen plastic zakjes gevuld met water. Of een stuk of de zeven ratelende geluidssculpturen van Tinguely naast een fragiel mobiel van Jes\u00fas Rafael Soto, (Vibration noir et verte<\/em>, 1966) dat bijna als van zijde\u00a0gemaakt\u00a0(zoals de stof) trage, zachte bewegingen maakt met daar tegenover weer een metersgroot\u00a0wandbedekkend werk ook van Soto (Relation Noire, Bleue et Argent\u00e9e,<\/em> 1965-1969) waarvan rechthoekige blauwe\u00a0vakjes als een soort schubben werken, die door lichtval van kleur veranderd als je er langsloopt en een soort gezichtsbedrog veroorzaakt. De naam alleen al die Tinguely aan zijn werk gaf: Mijn sterren – Concert voor zeven schilderijen. Beeld en geluid hebben hier een gelijkwaardige functie, en niet slechts een ondersteunende zoals dat nu zo vaak het geval is.<\/span><\/p>\n

 <\/p>\n